Een land van melk en woning

Je kent natuurlijk "Land van melk en honing". Daarmee wordt bedoeld dat alles wat je hartje begeert in overvloed aanwezig is. Misschien geldt het niet voor iedereen maar Nederland kwam toch aardig in de buurt. Het water was van wereldklasse en stroomde tegen lage tarieven uit de kraan. En met dat water dat beter is dan flessenwater uit de winkel sproeiden wij onze tuinen en wasten onze auto's. We produceerden zoveel melk en boter dat we het voor een habbekrats verpatsten aan andere landen. Waar het in andere landen bij wet verboden was de thermostaat hoger dan 15 graden te zetten, roept een kamerlid in Nederland dat het een schande is dat 19 graden in huis voor zijn electoraat onbetaalbaar wordt. Natuurlijk vanuit de herinnering dat we achteloos meer gas oppompten om kassen te verwarmen tot tropische temperaturen als we groenten willen eten die eigenlijk alleen in tropische landen groeien. En het kon allemaal uit.
En nu even niet meer.

Even?

Dat denk ik wel. Als we het over water en energie hebben dan gaat er tijd overheen en is het prima op te lossen: Er is voldoende water, we moeten er wat anders mee omgaan. Op landelijk niveau en op persoonlijk niveau. Spaarbekkens maken, regenwater gebruiken voor auto en toilet. Zoals gezegd duurt het enige tijd voordat we de installaties en gewoonten hebben aangepast maar het is te doen. De zon en wind leveren ons meer dan voldoende energie om onze behoeften te dekken. Het kost wel enige tijd voordat we onze installaties en gewoonten hebben aangepast.
En in de tussentijd? Dat aanpassen kost tijd. In de tussentijd hebben we de keuze uit zeuren, accepteren of de schouders eronder zetten en sneller aanpassen.
Dat doen me denken aan de tijd dat mijn schoonmoeder bij ons logeerde. Ze kwam uit een land waar energie nog overvoediger en goedkoper was dan in Nederland. En ze kon de thermostaat niet eens zelf bedienen. Als het buiten minus 30 graden was, zette ze het raam open om te voorkomen dat het in haar appartement plus 30 graden werd. Bij aankomst in ons huis volgde de cultuurshock: in ons huis was het niet warmer dan 19 graden. De eerste week van haar verblijf hield ze, al mopperend, haar jas aan. Vanaf de tweede week was ze er aan gewend. Het was mijn keuze: niet de rekening fors laten oplopen maar mijn schoonmoeder zich laten aanpassen en accepteren dat het ook anders kan.

De tijd dat het kost om onze energie weer spotgoedkoop te laten worden omdat we het uit de lucht halen moeten we dus keuzes maken. Als Nederlanders staan we erom bekend dat we zowel zeuren als onze schouders er onder zetten. We hebben het moeilijker met het maken van keuzes. We stemmen zelfs op politieke partijen die niet uitblinken in het maken van keuzes. Veel problemen van nu zijn al decennia bekend. En de keuzes die we nu onder tijdsdruk moeten maken, laten al langer op zich wachten. Landelijke keuzes kunnen we als individuen alleen via ons stemgedrag beinvloeden.

Daarnaast zijn er ook veel keuzes die we zelf kunnen maken. Het heeft mij geholpen om ruimer in oplossingen te denken: doe eens een overlevingsmaand in je eigen huis: niet koken, niet verwarmen, niet douchen maar wassen, niet op vakantie maar rondfietsen. Daarna vond ik alles luxe. Het leidde tot minder koken, minder verwarmen, minder douchen en minder op vakantie. En geloof het of niet, het leidde tot meer tevredenheid en plezier.

Probeer het eens. Februari?